Wielu uważa, że ta sztuka nie powinna była powstać. Większość jest zdania, że gdyby jej nie było, świat nadal by się kręcił jak do tej pory. I ma rację. Opakowany w formę książki scenariusz „Harry Potter i Przeklęte Dziecko” może dać do myślenia badaczom kultury fanowskiej czy transmedialności, ale poza tym rozczarowuje sztampową fabułą, płytką psychologią i rozwiązaniami rodem z kiepskiego fanfiction. Gryzipiór widzi w nim głównie próbę nawiązania kontaktu z dorosłymi już potteromaniakami, którzy chcieliby raz jeszcze rozpoznać siebie w bohaterach z dzieciństwa – dziś zapracowanych czterdziestolatkach, próbujących ułożyć sobie relacje z dziećmi. Taką opowieść dla Mugoli od Mugoli – z pozdrowieniami.
